वाट वैकुंठाची
जायचच होतं प्रिये सोडुन अर्ध्यावर
तर का गं असं वागलीस
सोडुन मोह या स्वार्थी दुनियेचा
का वैकुंठी चीन निद्रॆत झोपलीस
बरी उशी ती फाटक्या चिंध्यांची
का माझी उबदार गोधडी शिवलीस
बरे विखुरलेले मोती जिवनाचे
का हार त्या मोत्यांचा बनवलीस
मन् होते गळुन पडलेले प्राजक्त
का तु त्याचा गजरा ओवलीस
धाव माझी सागर गाठण्याची
का प्रेमाचा बांध अडवुन बसलीस
बरी स्वैर भरारी नभी
पारव्या सम घरट्याच्या मोही का पाडलीस
मज झोकून आठवांच्या वणव्यात
का वाट तु एकटीने काढलीस
(काही नाती रक्तीची असतात तर कि विचारांच्या साम्यतेनं जुळतात. रकथाची नाती वैचारिक मतभेदानी तुटु शकतात. पण विचारांच्या साम्यतेनं जुळलेली नाती रक्त कीतीही वेगळं असलं तरी टिकतात.
म्हणुन रक्तांच्या नात्यांनाही वैचारीक पातळीवर जोडण्याचा प्रयत्न करा, जीवन खुप सुंदर आहे)
कोई टिप्पणी नहीं:
एक टिप्पणी भेजें