झुला
झुला म्हणु कि झोपाळा
झोका म्हणु कि हींदोळा
नाही मज समजले
शब्दांच्या या खेळामध्ये
तेव्हा नाहीच उमगले
बाबांच्या हाताचा झुला बिनघोर असायचा
झोपायची बिनधास्त मी अन् तात्कळत तो बसायचा
आईच्या झोक्यात पोटाभोवतीचा कपडा नाही उमजायचा
आवळुन बांधलेल्या कपड्यात ही भाव काळजीचा असायचा
सखी संगे हिंदोळ्यावर उंच आकाशी जरी जायचे
एकमेकींना झुलवतांना जीव कासाविस व्हायचे
आज झोपाळ्यावर तुझ्या कुशीत जरी विसावले
तरी चित्त मात्र सोनुलीच्या झोक्यातच सामावले
झोप गं चिमुकले तु, मी जागेन सारि सारि रात
अस्तित्व तुझे जपण्या एकत्र करेल कायनात
कोई टिप्पणी नहीं:
एक टिप्पणी भेजें