दिर्घ कविता
(अष्ठाक्षरी/800 अक्षरे)
दगडा धोंड्या मंधी तू
पोरा शोधू नको देवं
माय बापाच्या कष्टाची
फक्त जाण पोरा ठेवं
मर मरतो रे बाप
अन झिजते माऊली
बाप सोसी अवकळा
तुले मायेची साऊली
सारा दिस शेतामंधी
दोन्ही जोडिनं खटता
तुया शिक्षणासाठी तो
लावे पोटाले चिमटा
जाण कष्टाची ठेऊन
बुकं चारं शिकं पोरा
खऱ्या खोट्याची परख
अभ्यासून कर जरा
इथं वेगळाचं न्याय
दगडाला तुप रोटी
सारा दिन खटून बी
माय निजे भुक्या पोटी
गरिबाचं सारं धन
थोतांडात वाया जाई
किती मेले रे या जगी
पोरा अंधश्रद्धे पायी
किती झाल्या जीवघेण्या
खोट्या खोट्याचं रे प्रथा
देवदासी मुरळीला
तिच्या विचारा रे व्यथा
धर विज्ञानाची कास
येवू दे रे थोडा चेव
घे ज्ञानाची तलवार
मनी ठेऊ नको भेव
चार चौघं सांगतिल
चल धर्मासाठी लढू
शिवा सांगतो रे तुले
नको पचड्यात पडू
ते करती सोयरिक
एक दुसऱ्याच्या घरी
तुज लढवती सारे
धरमाच्या नावावरी
पोरा समज रे जरा
त्यांचा स्वार्थाचा रे खेळं
भटकवूनी गरीबा
मनी घालती भुरळ
कुणी दावितो कुराण
कुणी दावितो पुराण
देवा धर्माच्या नावानं
जमा करती वैरण
तुयं कापुनिया पोटं
त्याचं भरतो डाडरं
तुले जप्याले गोणटं
तेले रेशमी चादरं
आधी धर्माची भांडणं
मग जातीवर येती
तुया सादगीचा ते रे
भरपूर लाभ घेती
तुया बाप रे अडाणी
त्याचा केला रे कचरा
जसं शिकवलं त्यानं
तसा वागला बिचारा
होऊ नको रे लाचार
तु अज्ञाना पायी पोरा
तुया पुर्वजांचा तु रे
इतिहास जाण खरा
कुणी भुलविल तुज
कथा भाकड सांगून
तुले देतील दाखले
स्वार्थ स्वतःचा साधूनं
पण भुलू नको बाबा
कर तर्कानं विधान
तुया प्रश्ना तुन त्याचं
मन् होईल हैरान
असं होईल रे तेव्हा
जेव्हा शिकशिल बाबा
लोकशाहिवर तु रे
मग मिळवशी ताबा
का? असहिष्णू हा देश
जना वाटाया लागला
जरी सोडेना का कुणी
का रे बोभाटा हा झाला
तेच बोभाटा करुनी
खतं पाणी त्याला देता
गोष्ट असते वेगळी
उगा भांडणं लावता
काय खरं काय खोटं
आता तुय तुचं पाह्यं
तुया वापर विवेक
आणि मग पुढं जायं
नका लढू रे धर्मात
नका लढू रे जातित
जाति धर्माच्या लढ्यात
किती गेले रे मातीत
शिवा सांगतोय फक्त
स्वतःचा रे अनुभव
कसं वागावं जगावं
तुय तुच रे ठरवं
सारे मिळून धरुया
परिवर्तनाची कास
स्वत: संगति करूया
साऱ्या देशाचा विकास
©शिवा चौधरी
जामनेर,जळगांव
