बालपण
आठवते मज
बालपण माझे
मोठेपण खुजे
तयापुढे……
दहा पैशामध्ये
गोळ्या येती दहा
किती हर्ष तेव्हा
होई मनी……
गोळीची भिंगरी
गरगर फिरे
तोडूनिया दोरे
जाई मुखी……
किती जरी खोड्या
केल्या तरी कुणी
ठेवेनात मनी
ईर्षा तेव्हा……
शेजाऱ्यांची बोरे
हळुच चोरली
दगडे मारली
पाथदिव्या……
जिवाचा खरडा
माय जेव्हा करे
ओलिस ती धरे
आजी माझी……
जसजसे मोठे
होत आम्ही गेलो
हर्षाशी मुकलो
सर्वार्थाने……
वय ही वाढले
चिंता ही वाढली
बदले घडले
जिवनात……
कळलेच नाही
कधी झालो मोठे
हरवले कोठे
बालपण……
मोठे होऊनिया
पैसे कमवली
क्षणे गमवली
स्वर्णमय……
एकदा अजून
लहान पण दे
हवे तितके घे
पैसे माझे……
©शिवा चौधरी
जामनेर,जळगांव
कोई टिप्पणी नहीं:
एक टिप्पणी भेजें