तु जरी असली ज्योती
मी तुझी वात आहे
तुच देते प्रकाश साऱ्यांना
दुर्लक्षित ही पुरुषाची जात आहे
शिवा
मी एक शुल्लक सा कचरा
स्वैर भैर उडत होतो हवेत
नेऊन ठेवलं शिखरावर मला
हळूच घेऊन शब्दांनी कवेत
शिवा
मी शब्दाची कठपुतली
नाचू लागलो तालावर
कविता, गजल नाव माझं
खेळ कविंच्या बोटावर
शिवा
नाही रंग रूप मला
पण शब्दात माझ्या गोडवा आहे
आपल्या सारखे स्नेही भेटतात
तो प्रत्येक दिवस माझा पाडवा आहे
शिवा
तुझ्या इतकाच मी ही सखे
भोगत असतो रोजच वनवास
तू चित्रकारी अडगळीतली
मी त्याच चित्राचा कॅनव्हास
शिवा चौधरी
जितक्या वेदना सहतो वडा
उकळत्या तेलात तळतांना
तितक्याच वेदना होती मला
तुझ्या विरहात जळतांना
शिवा
कोई टिप्पणी नहीं:
एक टिप्पणी भेजें