*वेदना*
धुडगूस घातली पाण्यानं
सावित्रीचा खचला पूल
कुठे विझलाय कुलदिपक
कुठं कायमची विझली चूल
जगाशी भांडून तीनं
चिमणीला जन्म दिला
चिमणी गेली पूरासंग
खोपा रिकामा झाला
माय गेली बाप उरला
संसाराची झाली दैना
पुरूषाला मनमोकळं
रडता सुद्धा येईना
रेस्क्यू साठी हेलपाटे
किती खाल्या खस्ता
हाच निधि माणसा तू
आधीच वापरला असता
रूद्रावतारी सावित्रीत
बस गावली, आटला पूर
अजून ही पेटलेय मनी
अशम्य वेदनांचे काहूर
*शिवा चौधरी*
*जामनेर,जळगांव*
कोई टिप्पणी नहीं:
एक टिप्पणी भेजें