मी स्त्री
पेंगलेल्या डोळ्यांना
चोळून उठतेय मी
पापणी आडंची स्वप्न
मोडून उठतेय मी
सबलत्वाचा चिखल
आहे सर्वांगाला माखलेला
अबलत्वाच्या चिखलात
पडून उठतेय मी
पोताऱ्याच्या मातीसारखी
लिपले गेलेय आजवर
त्याच मातीतून विटेसम
घडून उठतेय मी
मनासारखं जेव्हा इथं
काहीच घडत नाही
मनातल्या मनात मग
जळून उठतेय मी
बरबटलेल्या नजरा
दिसतात चोहीकडे
वासनेच्या चटक्यांनी
पोळून उठतेय मी
स्त्री समानतेचे पाठ फक्त
धड्यापुरतेच मर्यादित
सिद्ध करण्या स्वतःला
अजून झटतेय मी
कोई टिप्पणी नहीं:
एक टिप्पणी भेजें